Parisian delight is just a flight away

Wait! Don’t start yet! Put some –appropriate- music on first!

Ακόμη και σε μια γλώσσα τόσο πλούσια όσο η ελληνική, μερικές φορές νιώθω πως δεν υπάρχουν λέξεις ικανές να περιγράψουν πώς αισθάνομαι όταν είμαι καιρό στην Ελλάδα και δεν έχω χαθεί στα παριζιάνικα στενά, χαζεύοντας γύρω μου για να αποθηκεύσω όσο περισσότερη παριζιάνικη ομορφιά μπορώ, σαν να είναι η πρώτη φορά. Και όταν στέκομαι στις χαραμάδες των κτηρίων, που τόσο περίτεχνα ανάπλασε ο Haussmann, απ’ όπου απλώνονται λίγες αχτίδες ηλίου, και κλείνω τα μάτια μου για να μαζέψω θαλπωρή, ξέρω πως έχει έρθει η ώρα να επιστρέψω στην Ελλάδα. Όταν έχεις ζήσει στο εξωτερικό, νιώθεις για πάντα μισός. Ένα κομμάτι σου είναι στη χώρα που γεννήθηκες και μεγάλωσες κι ένα άλλο στη χώρα που “σε μεγάλωσε”, στη χώρα που αναγκαστικά ενηλικιώθηκες κι ας απέχει έτη από την πραγματική σου ενηλικίωση.

Οι δικές μου πόλεις καρδιάς απέχουν μόλις 3 ώρες και κάτι. Τόσο κοντά, κι όμως κάτι μέρες, φαντάζουν τόσο μακριά. Είναι εκείνες οι μέρες που εισπνέω εκκρεμότητες, λογαριασμούς και deadlines. Το μυαλό μου επιχειρεί να φύγει νοερά, τραβώντας μου το χέρι δυνατά. Και από το μπλε τ’ ουρανού που έχει κατακλύσει το νού μου, μεταπηδώ στο μπλε μιας μαγικής σελίδας στην οθόνη του laptop μου, όπου αεροπλάνα με τριγυρίζουν μέχρι ν΄αποφασίσω που θα με πάνε. Και κάπως έτσι (ξανα) βρίσκομαι στο Παρίσι.

Με το Παρίσι, έχω μια σχέση αγάπης και μίσους, όπως ακριβώς και με την Αθήνα. Ίσως επειδή έχω ζήσει και τ’ άσχημά του, τα στραβά του αλλά και την ομορφιά του. Καμιά πόλη δεν είναι τέλεια, όσο κι αν την εκθειάζει μια τουριστική μπροσούρα ή ένας τουρίστας που είδε μόνο τις γοητευτικές πλευρές της. Όσο κι αν, από συνειδητή πλέον επιλογή, μ’ αρέσει να εστιάζω στο ωραίο γύρω μου για να γεμίζω από ομορφιά, γνωρίζω κάθε ψεγάδι, κάθε ελάττωμα της πόλης του φωτός αλλά ίσως γι’αυτό τελικά να την αγαπώ τόσο, γιατί έχει ατέλειες, όπως κι εγώ, όπως εσύ, όπως όλοι μας.

Κάθε άνθρωπος έχει μια συνήθεια- σανίδα σωτηρίας. Κάτι που κάνει και αλλάζει το εσωτερικό του mode, από αγχωμένο σε χαλαρό, από σκυθρωπό σε χαρωπό. Η δική μου σανίδα είναι οι βόλτες σε όμορφα μέρη, με τ’ ακουστικά στ’ αυτιά μου να παίζουν την αγαπημένη μου μουσική και τη φωτογραφική μου ανά χείρας να “αιχμαλωτίζει” ομορφιά. Αιχμαλωτίζεται η ομορφιά; Αδιαμφισβήτητα όχι αλλά κάθε φορά που ξαναβλέπω αυτές τις φωτογραφίες, η αίσθηση χαλαρότητας και χαράς επιστρέφει, λες κι αιχμαλώτισα τα συναισθήματα, τ’ αρώματα, τα χρώματα. Εισπνέω ομορφιά, αρχιτεκτονική που μαγεύει, παριζιάνικα καφέ που μοιάζουν να έχουν ξεπηδήσει από κάποιο κινηματογραφικό καρέ, σοκάκια που μοιάζουν να οδηγούν στο άπειρο ενός κόσμου καλύτερου και εκπνέω deadlines, πίεση, κάθε τι που απομακρύνει τη μαγεία, αυτή που ως παιδιά πιστεύαμε πως υπάρχει και μεγαλώνοντας μάθαμε να τη φτιάχνουμε μόνοι μας. Πού και πού ακόμη πιστεύουμε πως όντως υπάρχει…

*In cooperation with airshop.gr ❤ 

All photos by me

If you follow me on Instagram (@polinetta_) you might also noticed some of these photos that are always on my happy dreams…

À bientôt

      P.

Creative Commons License

The content & photos on this blog are licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.

You may not republish, copy or modify the content and use the photos without my permission.

Advertisements

Submit a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s